Zwerm

Een spreeuwenwolk boven een rietveld draait, splitst en sluit zich weer, en het is bijna niet te geloven dat niemand dat aanstuurt. Craig Reynolds liet in 1986 zien dat er ook niemand voor nodig is. Zijn boids — een verbastering van bird-oids — kennen alleen hun directe buren en volgen drie regels: niet botsen, dezelfde richting kiezen, bij elkaar blijven.

Meer is het niet. Er is geen leider, geen route, geen model van de zwerm als geheel. Elke vogel beslist puur lokaal, op basis van de handvol buren die zij toevallig ziet. De wolk die daaruit ontstaat is nergens beschreven — hij is er gewoon, zodra genoeg vogels tegelijk hetzelfde doen.

Wat de simulatie zichtbaar maakt, is hoe smal het bereik is waarin het mooi wordt. Draai de cohesie op en de zwerm klontert tot een trillende bal. Draai de scheiding op en hij spat uit elkaar tot los grind. Ertussen ligt een strook waarin de zwerm vloeibaar wordt: rekbaar, samenhangend, telkens anders. Dat gebied is niet ingebouwd, het is een gevolg.

De aardigheid van boids is dat ze de verleiding weerstaan om het antwoord in te bouwen. Wie een zwerm wil tekenen, kan een wolk animeren. Reynolds animeerde de vogels en liet de wolk aan de wiskunde over.