Stroming

Een stromingsveld is de goedkoopste manier om een tekening te maken die eruitziet alsof iemand hem gemaakt heeft. Onder het beeld ligt een veld van hoeken, meestal afgeleid uit ruis: een functie die voor elk punt in het vlak een waarde teruggeeft die dicht bij die van de buurpunten ligt, maar niet voorspelbaar is. Ken Perlin bedacht die functie in 1983 voor de wolken en het marmer van Tron, en kreeg er later een Oscar voor.

De deeltjes zijn dom. Ze weten niet waar ze vandaan komen, niet waar de andere deeltjes zijn, en al helemaal niet hoe de tekening ervoor staat. Ze lezen de hoek onder zich, zetten een stap, en laten een streepje achter. Dat de sporen samen bundels vormen — met wervels, kruisingen en gebieden waar niets gebeurt — komt niet doordat iemand die heeft ingetekend. Het komt doordat naburige deeltjes een bijna gelijke hoek lezen en dus een tijdlang naast elkaar blijven lopen.

Dit is het stuk waar het minst valt uit te leggen en het meest valt te kijken. De aardigheid zit in de schaal van het veld: bij een grove schaal draaien duizenden deeltjes met dezelfde beweging mee en krijg je een enkel groot gebaar; bij een fijne schaal loopt iedereen langs elkaar heen en blijft er vilt over. Ertussen ligt het gebied waarin de tekening structuur heeft zonder herhaling.

Elke tekening hier is eenmalig. Het toevalszaad bepaalt het veld, het veld bepaalt de rest; met dezelfde instellingen en een ander zaad krijg je een compositie die je nooit meer terugvindt. De knop Bewaar PNG legt vast wat er op dat moment staat.